her şeye ve hiçliğe

hayal et, şehrin etrafındaki kızlar toplanıyor 
gezginin oğluna gelip soruyorlar 
nereden geldiğini 
çünkü izlemişlerdi onu 
göletin yanında yıkarken yüzünü 
ilginç bir çocuk ve 
merak ediyorlar nereden geldiğini 

ve o diyor: "ben dünyanın en güzel yerlerini gördüm 
ama hala yürüyen bir makineymişim gibi hissediyorum 
her şeyi ekrandan izleyen 
benimle arasında hiçbir şey olmayan 
belki bu da gerçek değildir" 

hayal et, kızlar onu bir tepeye çıkarıyorlar 
bir indigo gecesi hava ürpertici 
çocuğun kafası karışık ama yine de kıpırdamıyor yanıbaşına toplaşan kızlar 
çok fazlalar hepsi şarkı söylüyor 
hayatın güzellikleri ile ilgili 

ve çocuk haykırıyor: "ben neden hissederek eşlik edemiyorum ya da anlamlı bir şekilde şarkı söyleyemiyorum 
sanki ben dünyaya hep körmüşüm gibi hissediyorum siz kızlar neden bu kadar naziksiniz, bilmiyorum 
belki de burada çoktur diye 
hayatları benimki kadar kaybolmayanlar" 

ve şimdi orada bir şey oldu 
çimin kokusundan ya da belki havadan 
artık ümitsizlik bitmişti 
sadece o gece ile alakalı bir şey olmalı 
belki de kızlar bir ışık yaktılar 
ve her şeyi yoluna koydular 

çünkü çocuk hiçbir zaman bu kadar hayat dolu hissetmemişti