bıktığım şeyler

günlük yaşantımda kendimle geçirdiğim zamanların mutsuzluk katsayısı epey arttı şu sıra. bunca sorun olarak gördüğüm şey arasında asıl sorunum ise bu sanırım. kendime dürüst olduğumda yaptığım seçimlerin çoğunu beğenmediğimin farkındayım. fakat bu süreçte şunu da iyice anladım ki; geçmişte seçmiş olduğum bir şeyi artık seçmemiş olmayı dilememin bana hiçbir faydası yok. zaman, içinde yaşadığın an dışında kontrol edebileceğin öğeler barındırmıyor maalesef. geçmiş veya geleceği çok düşünmek insana acı, kaygı, korku, suçluluk.. hissettiriyor sadece. bazı şeyleri çok düşünmenin gereksiz bir şey olduğunu fark ettiğimden beri sorunlarımı farklı şekilde ele almaya başladım ben de. yeni felsefemse şu; eğer sorunum şimdiyle sınırlı ya da benim kontrolümde değilse artık sorunum değildir. 

bugün bu kadar, hoş kal.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

sana dair bana ait

keşke söylesen, bu kenti terketmek artık kolay değil. kapıyı kapatıp çıkamıyorum içeriden halbuki tersimiz düzümüzden dikişli, halbuki güneşliyiz, sen gözümün önünde. arkasında ışıklar... anlıyoruz ki alakalı değil rölativiteyle ruh, anlıyoruz ki mevsim mayısa değebilir. anlıyoruz ki iyilikler de kalp sökebilir. her şey dönüştüyse kuma, yola hırkamı giyer çıkarım, talep etmiyorum, sırtımda taşıdığım gezegende gözlerim kapanıyor fakat dönüyorum. etrafın; bakışları müşfik, bakışları kara. değiştiyse zaman, yatıştıysa acınız, müsaitseniz, kapınızı çalacağım. farkediyorum, çünkü dikkat ediyorum. her kağıda farklı imza atıyorsunuz. farkediyor ve artırıyorum. müsait misiniz? kapınızı çalacağım. misafir değilim. lütfen beni ağırlama. ihbarı idrak. teessüf ederim! haber değeri yok bunların meşgul etmeyin. sonra bir nota veriyorlar sesimiz kesiliyor. bakışlarımız düşüyor. arkamı dönüp bakmaya cesaret edince; okyanus, rüzgar, dalgalar... bir dirseğim sıraya dayalı kalıyor. boş konuşuyorum.  ...
Devamı

00:43

tanışma hikayemiz -benim için- bu hayatta sadece bazı insanların başlarına gelen gerçek olamayacak kadar güzel şeylerdendi; mucizelere, tesadüflere, kadere, bazı şeylerin hakkında daha iyisi planlandığı için olmayışına ve bunun gibi iyi hissettiren çoğu şeye inanmaktı. bu tip şeylere inanabileceğimi hissettiğim ilk ve son olay olarak da hep kalacak sanırım hafızamda. hep kalacak diğer şeyleri yazmayacağım buraya, hatırlamak istemediğim ama unutmamın da mümkün olmadığı türden şeyleri. bazı cümleleri bağırarak söylerken öğreniyor susmayı insan, bazı keşkeleri yaşarken öğreniyor ihtimalsiz ölmeyi. öğrendikçe değişiyor, değiştikçe eski benliğini daha çok arar oluyor hatta çoğu kez yeni hâlinden nefret ediyor. değişmek istemeden değişmiş olmanın doğurduğu hırçınlıkla saldırıyor yaşananlara.  -değiştiğim için mutlu musun peki sen, aşık olduğunla aynı kişi miyim sence? olmadığımı ikimiz de biliyoruz. bana hâlâ aynı şekilde aşık olduğunu söylerken benim aynı ben olmayışım değiştirmez mi bi...
Devamı

hasbihal

bana değil içindeki boşluğa bağır ama yankısı kafanın içinde üç yıl sürerse karışmam. benim sürdü ve canımı zor kurtardım. siktir git çocukluğunun sokağına. ben öldürseler dönmem. çocukluğunu ara oralarda. ben görsem kaçarım sen git, ara, bul. ararken bir de çiçek olsun elinde. ama çiçeğini kopardığın saksıyla göz göze gelme sakın. bakarsın da gitmez gözünün önünden yıllarca görgü tanığın. bakarsan karışmam, bulamazsan yolu ben göstermem. ona göre git.   çocukluğunun şarkısını açma sakın. şarkıyı tekrar açarsın da kafana sıkarsa nakaratı ben karışmam diyorum. öldürürsün kendini kendin yüzünden. kafana sıkmaz mı sanıyosun o nakarat, dene. denerken ölürsün de cenazene bile gelmem. hatta bi dua edersin de kabul olmadığına ağlarken sel basarsa evini, karışmam ben. ben yüzmeyi de boğulmamak için öğrendim, yastığımdaki denizde. bak söylüyorum sana, birisini o çocuk gibi seversin de, o gider başkasının gözlerinin içine bakarsa annesine bakar gibi, bi de bakmadım derse, bi de gelir sana ba...
Devamı