biryetmişlikk

her şey biter  su taşı bitirir  güneş suyu  zaman güneşi bitirir  aşk zamanı  söz aşkı bitirir  ben sözü

yolun açık olsun… ben bunu ilk kez yürekten söyledim .  ve ben bunu ilk kez böyle yürekten söyleyince;  “yolun açık olsun”  bir dua niteliği kazandı.  kalbim barıştı seninle böylece.  herkes ettiğini bulur;  ben de, sen de.  bu hep böyle.  ne çıkar ben bir kapıyı açsam,  açmasam ne çıkar, çarpıp gitsem?  ardındaki odalar çoktan yitmiş,  kapılar yansa, ne çıkar?  benim şu hayatta yaptığım en iyi ikinci iş;  -ki beni bilirsin kendimle ilgili çok hoş düşüncelerim yoktur-  benim şu hayatta yaptığım en akıllıca iş;  oltamın ucuna, uçurtma takıp  gökyüzü avlamaktır.  benim şu hayatta yaptığım en iyi sonuncu iş;  kafamı duvarlara çarpıp çarpıp  nihayet anlamaktır.  diyeceğim o ki kan revan bir ahmaklıktır, benim şu hayatta yaptığım en iyi üçüncü iş.  ne çıkar sarsan yaramı, s armasan öldürsen ne çıkar?  ben çoktan tükürmüşüm ciğerimi nefes olsan , ne çıkar?  benim şu hay...

ben dünyanın mide bulantısı, safrası, karın ağrısıyım. üvey evladı. istenmeyen tüyü. ben bu dünyanın kırılan tırnağıyım. şemsiyeler açtığı yağmuru, delik deşik uykusuyum. peki şimdi ne oldu'suyum. gözlüğündeki buğusu, açmadığı telefonu, su damlatan musluğuyum. kapıya çıkarmayı unuttuğu çöpü, dișindeki çürüğüyüm ben bu dünyanın. dudağındaki çatlağı, boğazındaki gıcığı, saçındaki kırığıyım. bu dünya beni ebediyen sevmedi sevmeyecek. ben bu dünyaya hiç aitim.  bir tek seni severken affetti bu dünya beni. ben başımı göğsüne koyunca bu dünyanın, bir tek seni severken hırıltısız bir nefesti.